Küçük Hikayeler

HaftaSonu Tavsiyeleri...

Evettt, işte yine bir hafta sonu daha geldi, kimimiz tatile

I çıkmak için hazırlıklar yaparken, kimilerimiz de dönüş

yolu f için saatler sayıyoruz ve büyük şehirleri bekleyen bizler acaba bu sicaklarda neler yapsak diye sevimli sevimli

düşünüyoruz _; acaba hangi havuza gidelim, acaba temiz mi, kalabalık mı, havlu, terlik ve daha

bir sürü düşünülecek ıvır zıvır:))....ama küçük hikayelerin bu hafta sonu ki tavsiyesi bunlardan biraz daha farklı olacak....cumartesi sabahı erken kalkın, kahvaltılık için domates, salatalık biraz da mevsim meyvelerinden sepete koyun, küçük bir battaniye, salıncak için bir ip ya da eğer varsa hamak, bir şapka, bir kitap ve cep telefonunuzu da evde bırakın;), kiminle ya da kimlerle olmak istiyorsanız onlara da haber verin ve arabaya binin.... sizi bir yere götürecektir araba:)) yolda eğer uçurtma satan birilerini görürseniz hiç ertelemeyin alın.....o yere geldiğinizde arabadan inin, derince bir nefes alın, etrafınızı izleyin ve yanınızda getirdiğiniz yiyecekleri bir masaya dizin, keyifli sohbetler eşliğinde devam edin....sonra battaniye ya da çimlerin üzerine uzanın elinize kitabınızı alın ve zamanın keyfini çıkarın;))

Geçen ay aldığım Maeve Binchy'nin "Geri Döneceksin" adlı kitabını dün gece bitirdim....eğer kitabı okumadıysanız tavsiye ederim...;)) kitap bir kadının sevdiği için, çocuklarını bile feda etmesini ve bunun üzerine gelişen kendisinin ve çocuklarının hayatlarını anlatan bir roman....
ve Maeve Binchy'nin internet sitesi: http://www.maevebinchy.com/
ve sitesinde belirli zaman aralıklarıyla kısa hikayeler yayınlanıyor:)) belki zamanım olursa, sizler için Maeve Binchy'den izin alıp türkçeye çevirebilirim;))

Haftasonu bu sefer Remzi Kitapevi'ne ¨ uğramayı düşünüyorum, çünkü orada çok güzel yabancı kitaplar oluyor, ve ben orada yaklaşık 1 saate yakın kalıyorum:))) ama açıkçası Dost Kitapevi'nden daha çok keyif alıyorum(belki de eskiden gelen 1 alışkanlıktır:)))....ve alacağım kitaplara halan karar vermiş değilim, eğer tavsiye edeceğiniz varsa seve seve dinlerim...;))  kafamdakiler sırasyıla şöyle;
*** Ayşe Kulin'in Gece Sesleri...
***Funda Kalaycıoğlu'nun Nüveyre-Yüz Yılın Masalı...
***ve Gülşen'in çok önceden sitesinde tavsiye ettiği Yekta Kopan'ın Aşk Mutfağından Yalnızlık Tarifleri kitabı....

keyifli bir hafta sonu diliyorum....

Not:  Fotoğraf Küçük Hikayeler'e aitdir....fotoğrafa orijinal boyutunda bakmak isterseniz üzerine tıklayabilirsiniz....;)

"Aynı Ölmüyor İnsan"...

Son 2 haftadır gazetelerde, televizyonlarda izlediğim patlama görüntüleri, kaybolan hayatlar, sevgiler ve kalanların yaşadıklarını gördükçe sadece her yerimi sessizlik alıyor....ve aklıma Murathan Mungan'ın bir şiiri geliyor......

Aynı ölmüyor herkes

Aynı ölmüyor herkes
Kimi azala azala 

Ağaç geleneği temsil ediyor
Oysa hızlı trenler ölçüyor hayatı
Gecikme bağışlamayan adımlar
Çürük terazilerde ağır çekiyor
Başkalarına benzemenin karanlık imkanları
tartıyor içimizi
kendini kemirirken başarıyla işaretli yollar, yokuşlara sunulan fırsat
Alçak denklem trapezde genleşiyor
Kanına düşen demir, yüklenen adrenalin, kaçınılmaz adres
Zaman bütün başlangıçları eskitiyor
aynı kalmıyor kimse aynı düşünmüyor

Kendini bulmak dünyanın her yerinde zaman alırken
Cunta günlerine verilmiş gençlik
Hayat geri istiyor

Özgürlük dediğin öksüzlüğe kalıyorsun
debisi yüksek nehirler akıp durdu içinde
şimdiki çaresizliğin haksız bir dinginlik
içindeki saf şiir, kendinden hayat yapan toy tedirginlik
yıllara kaptırdıklarını olgunluk sanıyorsun
görünür oluyor dünya yuvarlaştıkça
bütün maceraları kuşatan politika
o zaman da biliyordun, şimdi de biliyorsun
yıllarca başkalarının anlamasını beklediğin gerçeklerin
yasını tutuyorsun

su üstünde sektirir gibi
geçmişe fırlattığın taş
bir başkasının çocukluğuna düşüyor
erkekliğin yeniyetmeliği bitiyor
her yeni aşkla tekrar başa dönüyorsun
o zaman da bilmiyordun şimdi de bilmiyorsun

Aşağılanmanın boy aynasında
Boy ölçüsü alınan cesaret
Hayat birkaç beden önden gidiyor
Kendi gölgende kalıyorsun hep
Kimsesizliğine terzi olmuyor kimse
Neye soyunursan soyun
Memleket kadar giyiniyorsun
Bir bedenin sonunu gören çabuk giysiler gibi
tükene tükene
kendini geçiyorsun
o zaman da biliyordun şimdi de biliyorsun
aynı ölmüyor herkes
teyel yerlerinden kumaş kendini ödüyor
aslına bakacak olursan
kim yaşadığını ne kadar biliyor?

Murathan Mungan Temmuz 2001, (2003)
Timsah Sokak Şiirleri kitabından....

Not:  Fotoğraf Bob Cornelison'e aitdir......
sevgiler....

Aşk....

Hafta sonu balkonumuzdaki tek çiçeğimi sularken (neden tek çiçek derseniz yeni taşındığımız için ve eğer bir çiçeğe bakabiliyorsam sayısını artıracağım, bakamazsam hepsinin ölmesine kıyamam diye sadece 1 tane var:))), birden başımı yukarı kaldırdım ve üst katın balkonunda bu iki aşk güvercinini gördüm. Birbirlerine öyle sıkıca sarılmışlardı ki kimse "o an" için onları ayıramazdı bence...hemen içeriden fotoğraf makinesini aldım ve tam çekerken radyodan John Lennon'un "All u need is love" parçası çalıyordu, tam da onlar içindi bence....işte bu iki güvercin için 2 de güzel aşk sözleri.....

bu sözün kim tarafından söylendğini bilmiyorum....
****** "To the world you may be one person, but to one person you may be the world."

***** Jeanne Moreau demiş ki...
" Age does not protect you from love but love to some extent protects you from age."

Not: Fotoğraf Küçük Hikayeler'e aitdir...

kucak dolusu sevgiler....

Üzüm, Asma, Hayat Kapısı....

Saat 6'ya geliyordu ve ben halan ofiste bir oraya bir buraya koşuşturuyordum, oysaki dosyalar düzenlenip patrona verilmeli, bilgisayar kapatılmalı, masa toplanmalı ve bunun gibi bir sürü şey vardı daha yapılacak...ama her zaman işini son dakikaya bırakan ben, yine aceleyle dosyaları cici patronuma (harika bir kadındır) vermek üzereyken "hadi sen çık artık, masanı da gelince toparlarsın" dedi gülümseyerek, oysaki biliyordu ki masam yılda sadece bir kez toplanırdı...

Çantamı kaptığım gibi ofisten çıktım, yolda yürürken nedense çocuklar kadar mutlu olduğumu hissettim, belki de kısa bir sürede olsa işten, bu şehirden uzaklaşıp dinlenecektim (umut ediyorum:)...ben bunları gülümseyerek düşünürken aklıma hemen yapmam gerekenler geldi; önce eve gitmeli, valizimi toplamalı, duş almalı ve son olarak da bir taksi çağırmalıydım...otobüs 23.00'da kalkacaktı....

Eve vardığımda hemen gözüme ne geliyorsa bavula koydum ve her tatile gidişimde söylediğim cümleyi tekrarladım "bir daha asla valizimi son gün toplamayacağım, ama aslaaaa", ama biliyordum ki bu sözler başka bir yaşamım için geçerli olacaktı....çok dağınık biri değildim aslında, sadece çok heyecanlı ve panik biriydim, ve tüm bu tezatlıklara rağmen işimde inanılmaz titizmişim (çalışma arkadaşlarım öyle diyorlar da:) ve işte saat 10 olmuştu bile, hemen çiçeklerimi kapının önüne koydum, böylece karşı komşum onları sulayabilecekti, kapıyı kilitledim ve taksiye binip otobüs terminaline doğru yola koyulduk (yola koyulduk diyorum, çünkü taksici ve ben)....

Terminale geldiğimde,bir yandan havanın sicaklığı ve ona bağlı havasızlık, bir yandan da insan kalabalığı vardı...koşar adımlarla otobüsümün durduğu perona gittim ve bavulumu verdim...aslında daha kalkmasına beş dakika vardı ama yine de o kadar yorgun ve koşuşturma ile geçmişti ki günüm, sadece koltuğuma yaslanıp hemen uyumak istiyordum....ben koltuğuma yerleşinceye kadar saat 11 olmuş ve otobüs şöförü hareket etmek için motoru çalıştırmıştı... Gece yolculuğunu aslında hiç sevmem, ama çalışan biri olunca, günden yararlanmak için başka çarenizde yoktur aslında....kafamı geriye yasladım ve otobüsün ışıklarının cama yansımasını, uçsuz bucaksız tarlalardan geçişini ve sürekli servis yapan muavini sessizce izledim, birden otobüsün ışıkları söndü "hadi uyuyun artık" der gibi....belki de uyumalıydım, başka türlü yol bitmezdi çünkü....

Birinin omzuma hafifçe dokunduğunu hissettim, iyi de tüm yolculuk boyunca yalnızdım sanıyordum, bu da kim olabilirdi....birden otobüs muavinin "Bayan, geldik" demesiyle uyandım...onca saat uyumuştum ve hiç kıpırdamadığım içinde ayaklarım davul gibi şişmiş, saçlarım bozulmuş ve hafifde başım ağrıyordu....otobüsten indiğimde yüzüme vuran sicak havayla daha da bunalmıştım ama, birden buraya geliş sebebimi hatırladım, işte o zaman ağrılarımı, şikayetlerimi unutmam gerektiğine karar verdim, ne de olsa tatildeydim....yine bir taksi ve işte gideceğim adres...yol çok kısa sürdü, zaten tüm köyü araba ile dolaşmak toplam 30 dakikanızı alırdı...taksiden  indim, bavulumu aldım ve saati sorduğumda saatin daha 7 olduğunu öğrendim, güneş çoktan doğmuştu bile, bense halan uyanmaya çalışıyordum, oysaki işe gitmek için her sabah 6.30 da kalkıyordum, belkide tatil havasına girdiğim için bu saat bana çok erken gelmişti bilemiyorum....

Kapıyı yavaşça araladım ve karşımda duran harika manzara karşısında sessiz kaldım; aşağıya doğru sarkan yeşil üzümler, sabah güneşi, yapraklardan kaçamayan güneşin oluşturduğu gölge, bir kapı ve yanında içlerine kırmızı sakız sardunyalar dikilmiş iki tane büyük saksı gördüm...bu bir "Hayat Kapısı"'ydı, eğer dedem burada olsaydı öyle derdi çünkü, bana küçükken anlattığı hikayelerden birinde, köylerinde ana kapıdan önce başka bir boş alan olduğunu ve ilk kapının da "Hayat Kapısı" olduğunu söylemişti... gerçektende öyleydi. Artık tamamen uyanmıştım....mis gibi üzüm kokuyordu ve asmalardaki üzümlerin hepsi yenmek üzere hazırdı, sabah kahvaltısında ekmek ve üzüm ne de güzel olurdu...peki bu ev kimindi hiç merak etmiyor musunuz;) ev küçük bir pansiyon niteliğindeydi aslında, en yakın arkadaşımın anneannesi ve dedesi'nindi ve tanıdıklarına odalarının bazılarını çok küçük bir ücret karşılığı kiralıyorlardı ve  onların deyimiyle bizlerde onlara hem arkadaşlık etmiş hemde evde bir ses oluyorduk....
aslında bana kalırsa asıl onlar evlerini bizimle paylaşmakla, bize harika kazanımlar sağlıyorlardı....

Bu alanda ayda bir kez Üzüm Şenliği düzenlenir, asmaların arasından renkli ışıklar geçirilir, iki tane uzun masa kurulur, üzerine işlenmiş yemek örtüleri serilir, leziz yemekler hazırlanır, üzümlü ve kırmızı şaraplı kekler yapılırdı, ve son olarakda keman ve gitar eşliğinde müzikler çalardı, kimi zamansa çocuklar sicaktan denize gidemedikleri zamanlarda buraya gelir; bisiklet biner, evcilik oynar ya da üzüm yerlerdi...ev çok eski bir Rum eviydi....arkadaşımın anneannesi ve dedeside göçmen olarak buraya yerleşmiş ve bu evi satın almışlardı, ve ev hiç yeniden yapılanmaya gitmemişti....
Kapının önünde hiç kıpırdamadan öylesine duruyordum, oysaki içeri girip merhaba, ben geldim demeliydim....
sanıyorum kapının önünde yarım saat kadar durup bu güzel manzarayı seyredip hayal kurdum ve neden sürekli burada yaşamıyorum diye geçirdim içimden, belki de başka bir zaman diliminde, başka bir ben olarak diye seslendi bir ses....

başka bir hikaye de görüşmek üzere...

kucak dolusu sevgiler...

Not: Fotoğraf John_Dalton'a aitdir....

Hafta Sonu Tavsiyeleri....

İşte yine bir hafta sonu ve bu hafta sonu sicak olacağa benziyor....neler yapsak nasıl kendimizi bunaltmadan geçirsek diye düşünüyoruz, Cuma'dan belki de taa Çarşamba'dan;) bu hafta sonu akşam sinemaya gidelim derseniz 2 tavsiye benden:) birincisi biraz kafa dağıtmak ve herkesin memnun olarak çıktığı (sebebi sakın Brad Pitt ve Angelina Jolie olmasın;)  Mr. and Mrs Smith....internet adresi: http://www.mrandmrssmithmovie.com/ peki biraz aksiyon ve korku isterseniz o zamanda Dünyalar Savaşıyor..internet adresi: http://www.waroftheworlds.com/

peki sinemaya gitmek istemezsek ne olacak değil mi...bence insanlar yazın daha çok geziyorlar ya da arkadaşlarıyla birlikte oluyorlar, sebep olarak da havanın güzel olması sanıyorum...cumartesi akşamı uzun zamandır görmediğiniz bir arkadaşınızı arayıp gidebilirsiniz ve giderkende yaptığınız tatlılardan götürebilirsiniz...örneğin Tarçın'dan Koca Muffinler, ya da Portakal Ağacı'ndan pek çok güzel tarif, benim favorilerim vişneli pasta ve hafta sonu yapılacaklar arasına giren Tobleronlu Pasta.... veya pazar günü bir piknik ayarlayabiliriz, ve akşamdan hazırlanan minik kekler, yıkanan salata, domatesler ve alınan gözlemeler ve yanında harika demlenmiş çay;)) ve yanınıza alacağınız "Scrabble" (kelime oyunu) ya da oyun kağıtlarıyla daha da keyifli bir hale gelebilir hafta sonu....

keyifli hafta sonları....

kucak dolusu sevgiler....
Not: 2 resim de filmlerin resmi web sitelerinden alınmıştır...

Bloglar Arası Yemek Günleri....

Dün öğlen çok sicak(yaklaşık 34 derece) olduğu için yemekten sonra yine bilgisayarımın başındaydım...gün boyu işiniz bilgisayarda olunca eve gidince televizyon bile izlemek istemiyorsunuz gerçi iyi de oluyor;)) asıl konumuza gelince Amerika'daki kuzenim bana email de benim seveceğimi düşünüp ,oradaki çok ünlü birinin internet sitesinin adresini göndermiş....bende o siteye bakarken başka sitelere girdim tabiki ve akşam saatlerinde acaba portakalağacı'na yeni bir şeyler var mı diye bakarken Bloglar Arası Yemek Günleri duyurusunu gördüm ve neden bulduğum güzel siteleri ve bu duyuruyu paylaşmayayım dedim:))
1- Bloglar Arası Yemek Günleri  
2- Martha Stewart
3- All Recipes
4- Kraft Foods  (benim en sevdiklerim arasına girdi, çünkü hem resimli, bazıları videolu ve yorumlar da var,)
5- ve son olarak da yazın sicaklarda soğuk içeçekleri daha çok içtiğimiz için hoş bir site http://www.drinkalizer.com

Not: fotoğraf Bloglar Arası Yemek Günleri'nin sitesinden alınmıştır...

Sokak, Bisiklet, Kırmızı ve Acabalar....

Yeni bir güne başlamak için öncelikle gözlerimi kamaştırarak açmalıydım... Ama her sabah ki gibi yine olmadı, sonra başımı yavaşça başucumda duran çalar saate çevirdim ve birden gözlerim istediğimden daha da çok açılarak, saatin çoktan 10'u geçtiğini farketti, oysaki bu iş gününde halan yatağımda keyif yapıyordum ya da yapmak istiyordum ....aslında bana her gün bir iş günüydü, neden mi çünkü benim iş yerim evimdeydi...
hiç dışarıda iş arama fırsatım olmamıştı, zaten arayamazdımda, hemen bir neden acaba sorusu geliyor sizlerden:) çünkü kendimce özel nedenlerim var, çok mu kaba oldu acaba:) her neyse,
evimi tek kişilik bir ofis şeklinde kullanıyorum, ama hiç de yalnız değilim çünkü arada sırada uğrayan(aslında her gün mutlaka birileri uğruyor:) arkadaşlarımla, kuzenlerimle ya da kardeşimle daha da keyifli hale geliyor tabiki....sizlere öncelikle bu sokaktan, ofisimden ve evimden bahsedeyim...
Bu sokak (sokağın ismi Rüya Sokak) ile ilk tanışmamız öğrencilik yıllarımda buradaki kitapçılara gelmem ile başladı ve o günden sonra da her zaman kendi kendime eğer bir gün çok param olursa mutlaka bu sokaktan ev alacağım diyordum, çünkü sokaktaki ev kiraları benim gibi mütevazi biri için çok fazlaydı.İsmi gibi Rüya gibi bir sokaktı; daima canlı ve bana göre en önemli şeyde, kitapçıların, cafelerin, barların, küçük butiklerin, marketlerin gece 24'e kadar açık olmasıydı ve o saatten sonra da sadece cafelerin müziklerini kısıp mum ışığında hizmet vermesiydi...belediye bu sokak için özel bir kanun çıkarmış ve sokakda bulunan dükkanlar haricindeki evler, ofis olarak kullanılamaz demiş ve yıllardır da kimse bunu bozmamıştı...
haa sadece ben mi, burası benim evimdi ve ofisim de tek kişilikdi, kısacası ingilizce "home office", türkçe ise "ev ofis" şeklinde çalışıyordum...sokak tam tamına 2 km uzunluğundaydı ve başka hiçbir sokakda bu sokağı kesmiyordu, yani bir ucundan diğer ucuna kadar sadece karşılıklı 4 katlı binalar, geniş kaldırımlar ve birde tramvay yolu vardı; kısacası bu sokağa arabalar giremezdi, ve tüm bunlarda tam bana göreydi....gelelim evime....
sokaktaki apartmanlardan sadece 2 tanesinin çatı katı vardı ve bunlardan biri de benim evimdi...peki ben bu eve nasıl sahip olmuştum, hiç merak etmiyor musunuz acaba; tamam anlatıyorum,:) geçen sene bir yarışma da birinciliği kazanmış ve yaptığım iş, telif hakkı gerektirdiği için, bende onu büyük bir firmaya iyi bir ücret karşılığı satıp, o parayla da bu harika sokaktaki bu neşeli evi (benim tarifim) almıştım....
evimi herkes gibi kendi zevkime göre düzenlemek istiyordum, sonuçta bu evde ben yaşayacaktım....öncelikle mutlaka sokağı görebilmeliydim, çünkü evden çok, sokağın canlılığını seviyordum (ne de olsa sokak için almıştım bu evi) ve tabiki çiçeklerim için de özel bir bahçem olmalıydı, mutfağımın geniş olması ve banyomdanda gece yıldızları görebilmem için üstünün özel bir camla kaplanması gerekiyordu, çalışma alanım için büyük ve yüksek olmayan bir kitaplığımın ve tüm bunların abartısız ve mütevazi bir şekilde yerleştirilmesi gerekiyordu, çünkü insanlar evime geldiklerinde rahat edebilmeliydi...kısacası bende bu kadar uçuk fikir varken hangi mimar az para ile yapardı ki, tabiki bu şartlarda kendi evimin mimarı ben olacaktım ....tüm evin yapılması yaklaşık 8 ay sürdü, çünkü para ve tüm ustalarla uğraşmak bana kaldı, ama sonunda acaba bir mimara verseydim daha mı az yorulurdum diye içimden geçirmedim de değil hani;))
bugün günlerden cuma ve dışarıda harika bir yaz havası var, sokak iyice renklenmiş,tüm dükkanlar açılmış, tüm masalar çiçeklerle donatılmıştı bile ve bende yanıma soğuk içeçeğimi alıp, önce salondan terasa ve sonra da çiçeklerimin olduğu küçük serama geçtim ve onları suladım...çiçeklerim için özel topraktan saksılar yapıp, onları boyamayı ve çiçeklerime yeni hayatlar vermeyi seviyordum ve sonra onları terasımın kenarlarına koymayı....kafamı her sabah yaptığım gibi, terastan aşağıya doğru uzattım ve gözlerimi kapatıp sokağın kokusunu içime çektim.Yine harika kokuyordu, çünkü apartmanımızın en alt katında Çikolata Cafe vardı ve özelliği de herşeyin çikolatadan yapılıyor olmasıydı, çikolatalı kekler, çikolatalı vanilyalı içecekler, çikolatalı şekerler, çikolatalı waffellar, çikolatalı pancakeler ve daha neler neler...dolayısı ile tahmin edebileceğiniz gibi koku inanılmaz güzeldi....
birden gözlerim karşı kaldırımda bulunan bisiklete ve üzerindeki kırmızı çantaya odaklandı...
acaba kim  bu kadar rahatlıkla çantasını ve bisikletini bırakarak gitmiş olabilirdi ki diye düşündüm, gerçi sokak güvenli bir yerdi ama yine de insanoğlunun ne zaman ne yapacağını asla tahmin edemezdiniz...hemen evimin tüm sokağı boydan boya gören salonun penceresine geçtim ve bu bisikleti incelemeye başladım. Bisikletin bir bayana mı yoksa bir erkeğe mi ait olduğunu anlamak istiyordum ama anlayamadım, sonra bir kırmızı çanta ancak olsa olsa bir bayanın olabilirdi diye düşündüm, ama iyi de bir bayana aitse hangi bayan çantasını bırakıpta bir yere gider dedim...ben bunları düşünürken bilgisayarımı açmam gerektiğini hatırladım, çünkü önemli bir elektronik posta bekliyordum ve hemen uzanarak düğmesine bastım ve müzik arşivimden de yaza özel şarkılar seçtim...
hava çok sicak biliyorum ama yine bisiklete odaklanmalıydım...bisiklet öylesine bırakılmamıştı bence, çünkü baş tarafı özenle duvara yaslatılmış ve sessizce sahibini bekliyordu, demek ki sahibi acele bir yere gitmemişti...birden çocukluğumda bisiklet kullanmak için annemleri ne kadar üzdüğüm aklıma geldi ve sonra aldıkları kırmızı bisikleti yaz boyunca yanımda yürütmüş ve artık binmek istemiyorum diye bir kenara atmıştım, şimdi düşünüyorumda keşke kullansaydım bisikletimi....acaba bir kuryemiydi, birilerine belki bir mektup ya da abone oldukları bir dergi mi getirmişti...belki de bana dedim büyük bir sevinçle (bunu düşünürken sevindiğime göre,bugün bir şeyler almak istiyorum birinden diye geçirdim içimden:), ama biliyordum ki bana değildi, çünkü benim dergilerimi başka biri getiriyordu ve onun da bir bisikleti yoktu....belki de bir öğrencidir ve bu sokakta oturan bir arkadaşına ya da sevgilisine gelmiştir diye düşündüm ama, o zaman uzun oturmayacaktı demek ki, çünkü çantası bisikletin üzerindeydi....
aslında bu sokaktan daha öncede çok bisiklet geçmiş ya da park etmişti ama hiçbirisi bu kadar dikkatimi çekmemişti, belkide beni en çok etkileyen kırmızı çantaydı bilemiyorum...
ben bunları düşünürken, birden bisikletin durduğu yerdeki küçük camda da birinin beni izlediğini gördüm ve gülümseyerek ona selam verdim...ama geri çekilmekte istemedim, sonuçta bisikletin sahibini merak ediyordum (bu kadar zamandır düşünüyorum onun için) ...perdeyi araladı ve birden gözlerim şaşkınlıkla ona baktı ve bana doğru işaret etti ve işte oradaydı bisikletin sahibi.....

veee....
aslında genelde hikayeleri burda kesmem ama bugün farklı bir şey denemek istedim ve siz olsanız bu bisikletin sahibinin kimin olmasını isterdiniz....

hikayenin sonu yarın:))
hikayenin sonu için yarını bekleyemedim, çünkü yarın önemli bir duyuruyu bende sitemde vermek istedim;))

bisikletin sahibinin orta yaşta, beyaz saçlı tonton bir bayana ait olduğunu anladım...belki de yakışıklı bir prens olsa nasıl olurdu diye gülerek geçirdim içimden, o sırada çalan telefonuma baktım ve bir arkadaşım bana gelmek istiyormuş....bu arada ben onunla konuşurken bir taraftan da camdan ona bakıyordum ama bir anda gözden kayboldu....telefonu kapatıp iyice bakmalıydım ama olmadı...arkadaşım telefonu kapattı ve bende hüzünlü 1 şekilde camın kenarına oturdum...birden kapı çalındı ve o da ne işte bisikletin sahibi ve ben.... 

başka bir hikayede görüşmek üzere....
Not: Fotoğraf Dirk_Van_der_Herten' e aitdir.....

Gökkuşağı...

Acaba hangimiz yağan yağmurun ardından camı açıp toprak kokusunu içimize çektik ya da başımızı yukarı doğru kaldırıp gökyüzünde gökkuşağı aradık ya da yağan yağmuru öylesine izledik...Hafta sonu yağan yağmur kimilerini sevindirirken kimilerinide üzdü, özellikle açık hava da düğünü olacakları:)) bizde açık hava da düğüne gidecekler arasındaydık ama, yağmur öyle şiddetli yağdı ki tüm gün boyunca dışarıda yapılacak tüm organizasyonlar iptal olmuştu bile...ve sonra akşam saatlerinde tam da güneş batarken açan güneş ve sonrasında tamda biz evden çıkarken gökyüzünde beliren Gökkuşağı....sanıyorum her şeye değerdi....

kucak dolusu sevgiler....
Not: Fotoğraf Küçük Hikayeler'e aitdir.....

HaftaSonu Tavsiyeleri...

                                                 
Geçen akşam annem kardeşimle evde büyük bir telaş içinde uzun zamandığımız giymediğimiz giysileri ve tabiki çocukluktan kalma kitaplarımızı (artık yeni alınan kitaplarla birlikte, eve sığmadığı için de başka kişilere verilmeliydi...) topluyorlardı....bir sürü kitap, aslında kitaplarımı verirken çok üzüldüm ama başkalarının onlardan yararlanacağını bilmek güzeldi, özellikle çocukların....oturduğumuz semtin muhtarlığı gerçekten de iyi çalışıyor, çünkü büyük bir ambarı var ve o ambara evdeki kitaplarınızı, çok fazla eskimeyen giysilerinizi götürüyorsunuz ve onlarda bunları ayırıp ihtiyacı olanlara ya da okullara dağıtıyorlar....
peki tüm bunları neden mi anlatıyorum, bu hafta sonu belki de evdeki gardrobumuzu ya da kitaplığımızı düzenleme vakti gelmiştir ne dersiniz?  peki küçük hikayelerin bir diğer tavsiyesi nedir acaba?:) hafta sonu hava sicaklıkları yine artacakmış, ama geçen gün aklıma çocukken yazlıkta gittiğimiz Açık Hava Sineması geldi... aslında öyle çokda süper bir yer değildi, sadece rengarenk tahta sandalyeler,yerler toz olmasın diye içeri giriş saatinden önce hafifçe ıslatılmış toprak zemin, sıra sıra büyük bir özenle dizilmiş sandalyeler ve yanınıza alınan çekirdekler ve girişte çocuklara alınan gazoz ve pamuk şekerler....film başlamadan önce mutlaka çocukların tuvaleti gelir acele ile sıraya girilir ve sonra yerinize oturduğunuzda "umarım önüme uzun biri oturmaz" diye düşünmeye başlardınız....Evet belki günümüz de eskisi kadar tahta sandalyeli Açık Hava sinemaları yok ama, yine de yaz akşamları çimenlerin üzerine yayılıp büyük bir perdede film izlemeninde sanıyorum tadı çok başka...İstanbul bu konuda her zamanki gibi Ankara'ya göre çok şanslı...Sessiz kentim Ankara'da önceden Sheraton Oteli vardı ama şimdi o da kapandı ve ben İstanbul'daki Açık Hava Sinemalarına sadece internetden bakmakla yetiniyorum.... http://www.istanbul.net.tr/istanbul_ozel_gosteriler.asp

ve birde küçük hikayelerden yenilenme:)) yaz geldi ve her yer rengarenk ve küçük hikayelerde renklenmek istedi ve renklerini o da değiştirdi...
ve gecen gun EvCini'nde gördüğüm linkden kendime uygun bir şeyler çizdim....
ve son olarak, geçen gün internetde gezinirken rastladığım fotoğraflarla ilgili siteleri de vermek istiyorum.....
www.omerserkan.com
www.fotofanclub.com
ve sizde South Park'dan kendinize uygun bir şeyler çizmek istiyorsanız: http://www.planearium2.de/flash/spstudio.html

iyi hafta sonları....

kucak dolusu sevgiler....

Hamlet...

                            
Geçen akşam kütüphanemde kitaplarımı karıştırırken birden başka bir kitaptan alınmış ve başka bir kitapın arasına sıkıştırılmış bir yazı buldum.....

Hamlet'den bir pasaj....

Şu öğütlerimi yaz kafana...
Düşüncelerinin ağzı, dili olmayacak;
Aşırı hiçbir düşüncenin ardına düşmek yok.
Teklifsiz ol, bayağı olma.
Dostlarının arasında denenmemiş ola nları
Çelik halkalarla bağla yüreğine.
Ama her zaman zıpçıktı, acemi çaylak arkadaşı da
El üstünde tutup elini kirletme.
Kavga etmekten sakın, ama ettin mi de
Öylesine et ki; korksunlar senden.
Herkese kulağını ver, sesini verme.
Herkese akıl danış, kendi aklını sakla.
Kesenin elverdiği kadar giyin,
Zengin ama gösterişsiz olsun giydiğin.
Ne borç ver, ne de borç al; çünkü borç vermek
Çok kez hem paranı yitirmektir hem dostunu.
Her şeyden önce de kendi kendinle doğru ol.
O zaman, gece gündüze varır gibi,
Sende aldatmaz olursun kimseyi...
Dualarım, öğütlerim seninle olsun...
William Shakespeare

hava öyle sicakki akşama şöyle buz gibi bir tang mi yapsam ya da hatice'nin çilekli meybuzlarından mı ya da buzlu, vanilyalı nescafemi yapsam karar veremedim...:))

Not: fotoğraf küçük hikayeler'e aitdir.....yazın en çokda bu yönünü seviyorum, çünkü her yer rengarenk ve bolca çiçek var;)

kucak dolusu sevgiler....

Saklambaç, Ebe, Sobe ve.....

                                       

1- Hava çok sicak.... ☼
2- Canım hiç de işe gelmek istemiyor... :

3- Deniz kenarında güneşlenmek istiyorum...I

4- Güneş gözlüklerimi takıp meybuz ya da dondurma yemek istiyorum....å

5- Kumdan kaleler yapmak istiyorum...F

6- Fotoğraf çekmek istiyorum....9

7- Ve oradan seslenen birilerine cevap vermek istemiyorum, kim mi — canım patronlarım   ama işlerimin hepsini dün yetiştirdim ve öğle tatilinde sizlere yazıyorum büyük bir zevkle.....

Ve  sonra sabahları, bilgisayarımı açıpda internetin büyülü dünyasına girince tabiki herşey değişiyor, hele bir de portakalagacı sitesini açınca .....:) teşekkürler hatice, peki bu sabahı diğer sabahlardan farklı kılan neydi acaba, uzun zamandır hiç saklambaç oynamamış biri olarak tüm bloglar bir yerlere saklanmış ve kimin ebe olduğunu merak ediyorduk, sonra her sabah biri sobeleniyordu ve yeni ebeler oluşuyordu... işte bu sabah ben saklandığım yerden çıkarak merhaba dedim herkese ve işte cevaplar :) aslında ben acemi bir mutfak aşçısıyım ama yine de sorulara büyük bir zevkle:) cevap vermeye çalışacağım......;)

Ilk mutfak maceran neydi? Neler hatirliyorsun?
İlk mutfak maceram sürekli renkli ve neşeli aletlere olan merakım yüzünden, o zamanlar mutfağımızda bulunan su küpüne annem yemek yaparken kaşla göz arasında tüm oyuncakları doldurmamdı ve sonra annem su almaya çalışırken ki yüz ifadesini hiç unutmuyorum ve ilk yemek deneyimim anneannem mantı açarken bana da küçük hamurlar verip onlara şekiller vermemdi.....sanıyorum o zamandan hamurla oynamayı çok seviyormuşum...

yemekden başka hikayelerle ilgili maceram ise, dedemlerin yazlığında denizden sonra bahçedeki yeşil elma ağacının altına gider ve o anda düşündüklerimi yazardım ve sonra kendime bir günlük oluşturmuştum ama yıllar sonra bu günlük güzel ve kötü günlerin yazıldığı ve yanlarına da neler hissettiklerimin anlatıldığı kocaman bir defter halini aldı, halan da devam ediyor....(tavsiye ederim....)

Yemek yapma stilini en cok etkileyen kimdi?
Yemek sitelerine yazdığım yorumlardan da anlaşılacağı üzere tatlıları çok sevdiğim için teyzem, ama ana yemekler konusunda ise annem.....
teyzem tatlı, pasta yaparken büyük bir neşe ve keyifle yapardı ve o zamanlar yuvaya her zaman gitmeyen biri olarak sürekli anneannemlerde teyzemle pastalar, börekler ve  anneannemle pişi’ler,şekerli renkli yoğurtlar ve hatda bebeklerime elbise dikerdik....

Hikaye yazma stilimi en çok  etkileyen yazar sanıyorum Oscar Wilde oldu...çünkü yazarın  kitaplarından birinde bir hikaye yazacaksanız önce onu gizemle başlatın ve okuyucuyu sürükleyin diyordu, tabiki benimkisi amatörce...

Yemege ve yemek dünyasina olan ilgini kanitlayan bir resmin var mi? Bize göstermek ister misin?
çocukken kuzenlerim ve kardeşim ile o kadar bebeklerle oynar, ağaçlara çıkar, meyve toplar ve küçük yaramazlıklar yapardık ki bunlara "barbie bebeklere" doğum günü yapma fikri bile gelmişti ve bir yaz akşamı annelerle yapılan irmik tatlısının üzerine mumlar konulup bebeklerle birlikte üflemiştik,...halan da o fotoğrafa bakıp bolca kahkaha atıyoruz.... eğer akşama fotoğrafı bulursam yarın siteye koyacağım....fotoğrafları dün akşam uzun aramalardan sonra buldum ve beni epey güldürdüler....:))

Mutfakta kendisine karsi fobin olan birsey var mi? Yaparken seni/avuclarini terleten bir yemek mesela?
aslında mutfağa şu ana kadar çokda sevimli bakmıyordum, ama itiraf etmeliyimki portakalağacı ile 2003’de tanışmamız ile mutfakta benim tabirimle “küçük küçük adımlar atmaya başlamıştım bile...”..... fobi olarak fırına girecek herşey, çünkü fırının o malzemelere karşı nasıl bir tavır takınacağını hiç tahmin edemiyorum, sonuçta onları ilk defa o anda tanıştırıyorum eğer birbirlerine severlerse büyük kocaman bir aşk oluyor ama sevmezlerse o zaman da nefret doğuyor ....

Mutfakta hangi yardimcini vazgecilmez buluyorsun? Alipta cok gereksiz buldugun nedir mutfakta?
mikser, teflon tava, tahta kaşıklar, spatulalar...:)) alıpta gereksiz şu ana kadar bulduğum bir şey yok, çünkü az eşyayı sevdiğim için sadece en gereklilerini almıştım  (yeni evli olunca mutfağımı dolduruken evli olan arkadaşlarıma sormuştum.....) yakında bunları siteme de koyacağım aslında.... 

Hikaye de vazgeçemediğim malzemeler: yatağımın baş ucunda bulunan notluğum ve çantamdaki küçük kağıtlar, çünkü hemen gördüğüm bir şey hakkında yorum yazıyorum ve sonra onları saklıyorum, belki günün birinde lazım olur diye....

Bir kac garip belki de komik yemek cesidi söyle, senin cok sevdigin ama senden baska kimsenin sevmeyecegini düsündügün bir yemek.
Universiteden eve aç gelince hemen biskuvilerin arasına çikolataları eritip ve yanında beyaz leblebi ve gazozla karnımızı doyurduğumuz zamanlar aklıma geldi....ve birde kaşarı eritip ekmeğe sürüp üzerine mayonez...

hikaye de ise, ilkokulda yazmış olduğum 4’lük bir şiir vardı, dergide yayınlanmıştı ama şu ana kadar sadece ailem ve ben biliyoruz ve birde sizler ))
Hangi 3 malzemeden veya yemekten vazgecemezsin?
sütlü tatlıları çok sevdiğim için sütten vazgeçemem ve çikolata tabiki
.
Üc kisa soru daha
En cok sevdigin dondurma cesidi...
sade, fıstıklı ve böğürtlenli.....

Asla yemegi düsünmedigin sey...
Şalgam suyu....

Özel bir yemegin/ spesiyalin var mi?
Benim özel bir yemeğim yok ama annemin bir arkadaşından aldığı harika bir elma tatlısı var....günün birinde yapıp portakalağacı önlüğüm ile fotoğrafını çektirmek istiyorum.....

Seni sobeleyen  ebeleyen asci:
Portakal Ağacı....

Sobelediğin Ebeledigin 3 asci:
tüm aşçılar ebelenmiş.:))...........bende o yüzden günlüklerden ebeleyeyim istiyorum
harika yazıları ve deneyimlerini bizlerle paylaştığı için Asude ve Didem’in Didem’in Günlüğü,  fotoğraflar  ve yazdıkları ile dilayra, ve zeytin dalı'ndan Beray...

Not: ve küçük de bir not herkese teşekkür etmek istiyorum ve onlara Dido & Youssou N’dour ‘dan Thank You parçasını gönderiyorum....

Sonbahar, Beyaz, Bulmak.....

                                                   
Kafamı cama yaslamış, dışarıda yağan yağmurun bana neleri ve kimleri hatırlattığını düşünürken, çoktan uykuya dalmıştım sanıyorum...bir taraftan camın kafamı titretmesini, bir taraftanda otobüstekilerin uğultularıyla karışık, uyku ile gerçek zaman arasında gidip gidip geliyordum.Hatırlayamadığım belirli bir zaman sonra, yanımda benimle birlikte yolculuk eden beyaz saçlı, kısa boylu ve tonton yaşlı bayanın bana yavaşca dokunarak "lütfen uyanın güzel kızım, otobüs durdu..." demesiyle hafifçe gözlerimi araladım ve neler oluğunu anlamaya çalışmaya başladım.Rüya da olmalıyım diye düşündüm, bu zamanda otobüs bozulurmuydu hiç, hemde bu sonbahar havasında.... uykuma devam etmek istiyordum, ama otobüsteki tüm yolcuları indirdikleri için benimde inmem gerekiyordu biliyordum, çünkü lastiğimiz patlamıştı ve kriko ile kaldırılması gerekiyordu (ehliyeti olan herkes bilir::)....
otobüsten indiğimde halan uykulu olduğum için etrafımı tam olarak gözlemleyemiyordum bile, yani nerede durduk, yağmur yağıyor mu, şapkam ve paltom çok mu fazla gelir gibi bir sürü gerekli ve gereksiz soru........

sonra elim istemsiz bir şekilde kocaman çantama uzandı ve ilk hamle de bulabildiğim tek şeyi yakaladı...ne mi, tabiki kalan tek sigaram, ve daha iyi bir yerde içilemeyeceğine karar verdim...aslında çokda içmezdim ama yanımda her zaman acil ya da sıkıcı durumlar için bulundururdum, ayrıca sigarayı hiç sevindiğim zamanlarda da içdiğimi hatırlamıyorum, belkide bu da benim garipliğimdir ha ne dersiniz.... yavaş yavaş kendi oluşturduğum dumanımı içime çektikçe etrafımı artık daha iyi gözlemlediğimi hissettim; herkes şikayetçiydi, zavallı otobüs şöförü ve yardımcıları, otobüsü mü çalıştırsınlar yoksa insanlara mı cevap  versinler....ne garip bir durum değil mi, neden bir olay olduğunda biraz sakin kalmak yerine hemen sorumlu sandığımız insanların üzerine gidiyoruz ki.... belki de bulunduğumuz anların değerini bilmeyi öğrenemediğimiz için ya da çok konuşmayı sevdiğimiz için bilemiyorum.....

ben tek başıma yolculuk ettiğim için ve her zaman olaylara daha sakince yaklaşmayı sevdiğim için biraz yürümek istedim, merak etmeyin çokda uzağa gitmeyeceğim.... ve işte orada bir bank, ve önünde de küçük bir dere tam da bana göre diye düşündüm, adımlarımı biraz hızlandırırken havanın biraz soğuk olduğunu hissettim, hemen çantamdan şapkamı çıkardım ve paltomun yakalarını da yukarıya doğru uzattım ve usulca oturdum....uzaktan halan yolcular ve şöförün yorumları, birbirlerine sataşmaları geliyordu ama sanıyorum kulaklarımı bu konuşmalara kapamam gerekiyordu...

peki ya öncelikle bu bankın burada ne işi olabilirdi, boş bir bank ve sadece bu ıssız karayolunda....belki de benim gibi oturmayı, gezmeyi, ya da yeni insanlar tanımayı seven biri yaptırmıştır; "günün birinde benim gibi biri gelsin otursun" diye.....evet bugün bu bankda ben oturuyordum....güzel bir sonbahardı ve sonbahar, ayaklarımın arasından kurumuş yaprakları bir yerlere götürüyordu....derenin karşısındaki ağaçların renkleri de mükemmeldi... kırmızı, turuncu,sarı ve halan aralarda kalmış olan yeşiller...... birden yerdeki yapraklar olsaydım keşke diye geçirdim içimden, önce yeşerir sonra kızarır ve daha fazla dayanamayıp  yere düşer ve sonra bilinmeyene doğru bir yolculuk ederdik....iyi de bana göre değildi galiba bu, ya da bilmiyorum...yıllarca daha iyiyi, daha mükemmeli arıyordum ama sanıyorum halan istediğim işi bulamamış ve bir yaprak olup olamayacağıma bile karar veremiyordum....
herşey mimarlık fakültesine girmem ile başladı (ya da başka bir şeyle başladı da, tam olarak bilemiyorum), evler çizmeyi ben yaşamlar çizmek olarak görüyordum ama piyasa işi yapmıyordum....sonra mezun oldum ve bir büro da çalışamayacağıma karar verip çok alakasız bir iş olan reklamcılık işine girdim ama tabiki orda da olmadı...sonra bir kitapçı dükkanında çalışmaya başladım ve yaklaşık 1 sene de devam ettim ama sonra dükkanı devrettiler.....bir akşam denizin kenarında çayımı yudumlarken, neden gezmiyorum dedim ve bir dergi ile anlaştım, gezdiğim yerleri yazacaktım ve o yeri bir sonraki yazı dizisinde söyleyecektim, böylece okuyucular acaba burası neresi diye 1 hafta boyunca düşüneceklerdi.....fikir bana aitti ve patronumda kabul etti....işte yol maceralarım böyle devam etti, fakat 1.5 sene sonra herşey monoton olmaya başlayınca işi bıraktım...aslında iyi de para kazanıyordum ama, hayatta halan tatmin olamamıştım....kendime göre tatmin olmak kelimesini arıyordum belki de değil mi?....

dereye baktım ve içindeki taşların yıllardır burada durduklarını ve hiçde şikayetçi olmadıklarını anladım, hatda yaz aylarında kuruyan suyun etkisiyle güneşle merhabalaştıklarını gördüm....eriyen karların onları buz gibi yaptığını, küçük balıkların onlara diğer taşlardan küçük haberler taşıdığını gördüm....ve kendimi düşündüm, onca değişik deneyim yaşamıştım ama halan kendimi bulamamıştım, belki de bu kadar zor değil di, belki de çoğu zaman kendimi bu kadar dinlememeliyim, belki de herşeyi suyun akışına bırakmam gerekiyordu tıpkı derenin içindeki küçük çakıl taşları gibi....

ben bunları düşünürken otobüsün görevlisi uzaktan bana sesleniyordu "haydi beyaz şapkalı güzel bayan, lastik tamam, ama siz kalmak isterseniz onu bilemem".... kalmak istemiyorum, sadece hayatı akıllıca, akışıyla yaşamak istiyorum.....,

başka bir hikaye de görüşmek üzere.....

Not: fotoğraf Amelia_E_Soper' e aitdir...

Dible Yemeği.....

  2 (ya da daha önceki) sene önce Milliyet Gazetesi'nde bir gezi yazısı vardı ve Türkiye'nin bölgelerini gezip hem oralar hakkında bilgi,  hemde o bölgelere ait değişik yemek tarifleri veriliyordu...Değişik yemekler denemeyi seven annemde gazetede gördüğü Dible yemeğini yapmaya karar vermişti.... Dible yemeği Karadeniz Bölgesi'nin bir yemeğiymiş, ama en önemli özelliği yazın yenilebilecek harika bir zeytinyağlı ve sıkı durun bayanlar baylar: hiç yağ konmuyor ;))
ve çalışan bir bayan olunca eve gelipte acaba ne yapsam, ne yesek diye düşünürken annemin yaptığı Dible yemeği aklıma geldi geçen akşam:)) aslında yemek konusunda şu ana kadar çok da usta değilim ama sanıyorum bu bir emek ve sevgi işi.....
hadi başlayalım yapmaya:))

Önce harika bir müzik açılır radyoda, artık "mekanımız mutfaktır" ve malzemelerimizi çıkarmaya başlayalım değil mi saklandıkları dolaplardan:))
Dible:
Gereken malzemeler:
500gr taze yeşil fasülye
2-3 adet kabukları soyulmuş domates
2 tane soğan
yarım çay bardağı pirinç
1 çay kaşığı tuz, karabiber ve şeker...
Yapılışı:
1- Taze yeşil fasülyeler güzelce yıkanır, ve küçük küçük doğranır...(normal boyutlarda bir fasülyeyse o zaman 4 parça gibi düşünürseniz:::)
2- Bu arada pirinç yıkanıp, ayrı bir kapta bekletilir...
3- Soğanları piyazlık şekilde doğrayın...  (belkide benim için çok acıklıydı, çünkü ne yapsam gözlerim acıyorrrrrrrrrrrr....)
4- Domateslerinde kabuklarını soyup, küp küp doğrayın
5- Düdüklü tencerenizi çıkarın;)
6- Düdüklü tencerenin içine; önce birazcık fasülyelerden sonra üzerine birazcık soğandan, sonra da birazda pirinçten koyun ve bu sırayı elinizdeki fasülye, soğan ve pirinç malzemeleri bitene kadar tekrarlayın....ve en son olarak da doğramış olduğunuz tüm domatesleri de en üste koyun ve tuzu karabiberi ve şekeri de en üste ilave ettikten sonra düdüklünün kapağını sıkıca kapatın...
7- Düdüklüde kısık ateşte 40-45 dk pişirin...
8- Eğer 40-45 dk sonra fasülyeler halen diriyse o zaman düdüklüde tekrar 5-8 dk daha pişirin...
9- Piştikten sonra bir borcama alın ve üzerine çok az zeytinyağı gezdirin ve soğumasını bekleyin...
Afiyet olsun...

NOT: Fotoğraf Küçük Hikayeler'e ait ve tabakda DİBLE'nin yanında pilav ve kızartılmış patates vardı...

HaftaSonuna gelince herkese kocaman harika 1 hafta sonu diliyorum ........

kucak dolusu sevgiler....

Kaplumbağa....

Siz havuzda ya da denizde güneşlenirken, birden yanınızdaki çimenlerin kıpırdanışlarını duyarsınız, ilk başta aldırmadan güneşlenmeye,cayır cayır kavrulmaya devam edersiniz ama 1-2 saniye sonra "İyi de bu ne böyleee:))" diye düşünürsünüz, sonra önce kafanızı kaldırıp bakar ve o anda bu sevimli canavarı görürsünüz, sonra da onu rahatsız etmemek için hemen fotoğraf makinenize doğru uzanırsınız ve işte alınan bir lokma....aslında yaşamda ki lokmalarımız da böyle alınmıyor mu, o kadar istekli, o kadar anlık ve kimi zaman da umursamadan....

kucak dolusu sevgiler...
Not: Fotoğraf Küçük Hikayeler'e aitdir....

12.Uluslararası İstanbul Caz Festivali...

Bu hafta sanıyorum hep konser, organizasyon ve festivallerle geçecek gibi, ama yazın belki de en güzel yanı bu değil mi; son dakika alınan bir kararla iş çıkışı haydi gidiyoruz ve işte TaMaM;)) aslında ben sitemde sadece kendime yakın olan ve ilgilendiğim şeylerden bahsediyorum, sanıyorum tüm bloglar(günlükler) öyle.....benim caz'la tanışmam bundan yaklaşık olarak 6-7 sene önce üniversite de seçmeli ders olarak ne alsakla başladı, ve Caz Tarihi dersi alalım diye karar verdik ama, tabiki biz son dakika gittiğimiz için Sanat Tarihi dersi almıştık, yine de zevkle dinlemiştim ve sonra hepimizin bildiği Louis Armstrong ile başlayıp devam eden bir müzik zevki ve hatda alınan cd'ler....bunlardan biri de "Ken Burns Jazz The Story Of America's Music" 6'lı bir set ve tavsiye ederim.... ve tabiki Uluslararası CAz FesTiVali, 6-17 Temmuz tarihlerinde gerçekleştirilecek, biletler ; www.biletix.com , www.garanti.com.tr  ya da festival ana gişelerinden alınabilir....ve tabiki detaylı bilgi : http://www.iksv.org/caz/ 
peki Zeynep olsa hangilerine giderdi;
**** Elvis Costello
**** Tori Amos
*****Okay Temiz...

keyifli caz günleri....

kucak dolusu sevgiler....

Not: resim 12. Uluslararası Caz Festivali'nin afişidir...

Uluslararası Mimarlar Birliği...

Biliyorum güneş bize göz kırparken, bu yağmur bulutları da nereden çıktı diyoruz hepimiz ama doğa da herşey o kadar güzel renklerdeki hatda yağmurdan sonra oluşan gökkuşağı bile....dün akşam tam işten eve dönerken kafamı kaldırıp yüksek binaların arasından baktığımda  2 tane gökkuşağı bana selam veriyordu, hemen hızlı adımlarla eve koşup fotoğrafını çektim ama çokda başarılı olamadım belki de yarın siteye koyarım ve gelelim konu başlığına....
Bu sene İstanbul yine önemli bir organizasyona ev sahipliği yapıyor.... en önemlisi de kentlerde yaşarken hem estetik hemde sosyo-ekonomik durum kısacası bir mimarın çizerken aslında düşüneceği (düşünmesi gereken) o kadar konu varki....Dünyanın en ünlü mimarları İstanbul'u gezecek ve hatda çözüm önerileri bile getireceği 1 kongre olacakmış....elbetde ben çok detaylı bir bilgi vermiyorum, çünkü bilgi sitesinde hatda eğer ilgileniyorsanız gidin, görün...... http://www.uia2005istanbul.org  site gerçekten de başarılı....kongre içinde sergiler, tasarımlar, yazlık sinemalar var ve bir güzel notda; kongre vadisi İstanbul'lulara açık;)

ve zeynep'ten dilekler;))) umarım bu kongre ile mimarlığı daha çok severiz ve birlikte onlarla kentlerimizde buluşuruz....
not: fotoğraf olarak organizasyonun sitesinden alınmıştır....

Live 8 ve Aspendos...

Hafta sonu aslında harika konserler vardı, ve bunlardan belki de en önemlisi Lİve8 konseriydi......ve konseri ben NTV'den izledim ve gerçekten süperdi, keşke bu konserlerden biri de Türkiye'de de yapılsaydı ama konserin en önemli özelliği G8'e üye olan ülkelerde yapılmasıydı.... ayrıntılı bilgi ve konserleri canlı dinleyebilmek için http://www.live8live.com/  ve bir konserde ülkemizden....
12. ASPENDOS ULUSLARARASI OPERA VE BALE FESTİVALİ  düzenleniyor...
hatda bu konudan Tarçın'da bahsetmişti ama ben yine de bahsetmek istedim...eğer Aspendos'da olursanız o tarihler arası mutlaka izleyin, çünkü o büyülü ortamda böylesine güzel bir deneyim belki de hayatınızda az yakalayabilirsiniz... bilgi için : www.dobgm.gov.tr/

not: fotoğraf Devlet Opera ve Balesi web sitesinden alınmıştır....

keyifli haftalar......

Bozcaada (5.Gün)....

              

Sabah otelden ayrılmak için işlemlerimizi yaptık ve teşekkür edip ayrılmak istediğimizde otel sahipleri cumartesi günleri pazarımız var, mutlaka uğrayın dediler....tabiki bizde nerde diye sormadık, çünkü meydandaydı...meydana geldiğimizde küçük bir pazarın samimice ve içtence kurulmuş olduğunu gördük ve bizde hemen alışverişe takıldık....buldan bezlerinden yapılmış harika perdeler, yatak örtülerini çok uygun fiyata alabiliyorsunuz ya da değişik baharatlar ve bizim için önemli bir anı oluşturan  yörük amca ve teyze ile karşılaşmamızdı.....sanıyorum 70-80 yaşlarındaydılar ve ellerinde antika niteliği taşıyacak kanefçeler, kalın gümüş kemerler ve daha pek çok şey satıyorlardı....o kadar sevimli gülümsüyorlardı ki, pamuk eller cebe ve biz onlardan harika kanefçe yastıklar aldık....vapur yaklaşmıştı ama benim ayaklarım geriye gidiyordu.....

Sonuç mu:......
neden Bozcaada diye sorsalar bana şu cevabı veririm.... rahatça bisiklet kullanmak, temiz bir deniz de açılmak, güneşin pırıltılarını denizde rahatça görebilmek ve sahilde rahatça güneşlenmek, yürümek, harika akşam yemekleri yiyip şarap içmek, halan sicacık ve içten insanların olduğunu görmek ya da yel değirmenlerinin altında durup gün batımını seyretmek, kısacası güzel,sakin, piyasa:) olmayan bir yer için Bozcaada..... ()

Not: ve en önemlisi bence insan tatilden ne beklediğini bilmeli, bilmese bile o an için güzel yanlarını görüp o anların tadını çıkarmalıdır, işte o yüzden ben sadece gördüklerimi ve yaşadıklarımı yazdım, elbetde oraya gidip hiç tad alamayan kişilerde olabilir, ve bu 5 günde yayınlanan tüm fotoğraflar bendenize aitdir....

kucak dolusu sevgiler.....